Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości.

o. Leon Józef Wojsyk

o. Leon Józef Wojsyk
Data śmierci:
2010-11-23
Zmarł w Panewnikach, żył 94 lata, w zakonie 78 lat, pochowany w Panewnikach.

Ojciec Leon Wojsyk urodził się 15 kwietnia 1916 roku w Królewskiej Hucie (dzisiejszy Chorzów), z rodziców Łukasza i Elżbiety Rygoł.

 

W 1929 roku został wychowankiem Kolegium Serafickiego w Rybniku i ukończył tam w 1932 roku szóstą klasę w Państwowym Gimnazjum, po czym zgłosił się do nowicjatu naszej Prowincji.

 

Nowicjat rozpoczął 30 lipca 1932 roku w Wieluniu, otrzymując habit franciszkański z rąk magistra nowicjatu o. Michała Porady.

 

Po złożeniu w Wieluniu pierwszej profesji dnia 31 lipca 1933 roku, udał się na studia filozoficzne do Osiecznej i po 2 latach przeniósł się na studia teologiczne do Wronek.

 

Profesję wieczystą złożył we Wronkach dnia 30.04.1937 roku.  Bp Walenty Dymek udzielił mu w Bąblinie 28 marca 1936 roku tonsury oraz 19 kwietnia tegoż roku niższych święceń ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu i akolitatu. Ten sam biskup wyświęcił go we Wronkach 23.10.1938 roku na subdiakona, w Bąblinie 25.03.1939 roku na diakona oraz 23.04.1939 roku w Poznaniu na prezbitera.

 

Po święceniach prezbiteratu przebywał od lipca 1939 roku w klasztorze w Osiecznej – tam zastał go wybuch wojny. Przez miesiąc (od połowy września do połowy października) był więziony w Osiecznej jako zakładnik.

 

Po zwolnieniu udał się w listopadzie 1939 roku do klasztoru franciszkanów w Raciborzu, gdzie przebywał do lipca 1940 roku, a od sierpnia 1940 roku został wikariuszem parafialnym w Panewnikach.

 

Po niecałym roku, w maju 1941 roku, został wcielony do wojska, gdzie przez dwa lata był sanitariuszem na terenie Niemiec i Związku Radzieckiego – był sanitariuszem w Orszy (dzisiejsza Białoruś).

 

Po powrocie z wojska pełnił przez pół roku (od czerwca do listopada 1943 roku) posługę wikariusza w parafii św. Jadwigi w Chorzowie, a następnie od listopada 1943 roku do marca 1945 roku wikariusza adiutora w Borucinie w powiecie raciborskim w archidiecezji ołomunieckiej.

 

Wkroczenie wojsk radzieckich na te tereny spowodowało, że 1 kwietnia 1945 roku znalazł się w areszcie sowieckim w Raciborzu. Zwolniony po 10 dniach udał się do klasztoru we Wronkach, gdzie przebywał do września 1948 roku (od grudnia 1945 roku jako przełożony tegoż domu).

 

Kolejny rok (do sierpnia 1949 roku) spędził we Wschowie – był tam prefektem szkół podstawowych, a od września 1949 roku powierzono mu obowiązki lektora i prefekta w Kolegium Franciszkańskim w Nysie.

Kongres Kapitulny w czerwcu 1950 roku wybrał go wikariuszem domu w Jarocinie i lektorem tamtejszego Kolegium.

 

Po 2 latach, po likwidacji Kolegium przez władze państwowe, przeniesiony został na urząd wikariusza domu w Poznaniu, skąd po roku, we wrześniu 1953 roku, udał się do Osiecznej, gdzie był wikariuszem domu i lektorem Studium Filozoficzno-Humanistycznego.

 

Kolejne 5 lat to pobyt w klasztorze we Wschowie – najpierw jako wikariusz domu (1954-1956), a następnie jako gwardian (1956-1959).

 

Następne 3 lata był gwardianem w Kobylinie (1959-1962), a w latach 1962-1965 magistrem kleryków  Studium Filozoficznego w Opolu i dyskretem.

 

Był także od 1965 przełożonym w Pakości-Kalwarii (do 1968).

 

Następnym miejscem jego pobytu był klasztor w Wieluniu, gdzie w latach 1968-1971 był wikariuszem domu oraz od 1971 do 1974 gwardianem.

 

Obediencja z 26 czerwca 1974 roku skierowała o. Leona do klasztoru w Bytomiu, gdzie miał się przygotowywać do wyjazdu z posługą za granicę.

 

W październiku 1974 roku wyjechał do Rzymu do katakumb św. Sebastiana, by tam oprowadzać pielgrzymów z Polski i Niemiec.

 

Po 2 miesiącach powrócił do Bytomia, a od stycznia 1975 roku, przez prawie 13 lat, pomagał w pracy duszpasterskiej współbraciom prowincji wiedeńskiej: w Sant Pőlten i w Graz Mariatrost (do 1979 r.), Tieschen, gdzie przez 6 lat (1979-1985) był prezesem klasztoru i proboszczem parafii, Maria Lanzendorf (1985-1986) i ponownie Graz Mariatrost (1986-1987).

 

W październiku 1987 roku otrzymał obediencję do Poznania.

 

Kiedy w 1991 roku została utworzona Prowincja św. Franciszka z siedzibą w Poznaniu, o. Leon zamieszkał w klasztorze panewnickim – pełniąc posługę spowiednika, a od 1992 roku ojca duchownego i spowiednika panewnickiego WSD (do 1998) oraz postulatu w Chorzowie (1992-1999). Służył jako spowiednik sióstr zakonnych i pomagał w słuchaniu spowiedzi zwłaszcza przed świętami. Gdy pogorszył mu się słuch  i wzrok, musiał i tego zaprzestać. Zachował jednak nadzwyczajną pamięć.

 

Ojciec Leon przebywał w wielu klasztorach naszej Prowincji pełniąc funkcje powierzone przez władze zakonne. Pracował jako przełożony, misjonarz i rekolekcjonista, prefekt i lektor Kolegium, magister kleryków, ojciec duchowny, spowiednik współbraci i sióstr zakonnych.

 

Zmarł 23 listopada 2010 roku w klasztorze panewnickim.

 

Ojciec Leon Józef Wojsyk przeżył 94 lata, w zakonie 78, w kapłaństwie 71.

 

Pogrzeb, na który przybyło wielu współbraci i wiernych świeckich, odbył się w piątek, 26 listopada 2010 roku, w bazylice panewnickiej. Mszy świetej koncelebrowanej przewodniczył minister prowincjalny o. Ezdrasz Biesok, a kazanie wygłosił o. Dymitr Żeglin, gwardian z Panewnik. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Panewnikach.